มานั่งนับดู นี่ก็เข้าเดือนที่หกได้แล้วมั้งที่เรียนจบ (ขาดเหลือวันนิดหน่อย)
จะว่าไปเลขหกเป็นเลขที่เราชอบมากที่สุด (ขัดกับความเชื่อของใครบางคนเนอะ)
เพราะเป็นตัวเลขในวันเกิดของเรา และเป็นตัวเลขในวันเกิดของใครคนนึงที่เราไม่คิดจะลืมไปตลอด
คณะที่เราเรียนใช้เวลาหกปี
แต่เบ็ดเสร็จแล้วเราใช้เวลาอยู่ที่นี่ เกือบแปดปี
มานั่งคิดดู นี่ก็หกเดือนแล้ว ที่เรียนจบ ชีวิตเราเปลี่ยนไปมาก
จากที่เคยนอนดึก ไม่เป็นเวลา กินไม่เป็นเวลา (ยกเว้นเรียนที่เป็นเวลา) อ่านหนังสือ
ตอนนี้ ต้องนอนเป็นเวลา ตื่นก็ต้องตรงเวลา ไม่งั้นไปทำงานสาย มีตารางทำงานที่ชัดเจน (อย่างน้อยก็เดือนต่อเดือน)
มีเงินเดือนที่หาด้วยตัวเอง โดยที่ไม่ได้แบมือขอป๊า (ยกเว้นป๊าจะให้เอง)
มีความคิดบางอย่าง ที่เราไม่นึกว่าเราจะคิดได้
หันกลับมามองดูตัวเอง ชีวิตตัวเอง
เราไม่ได้เจ๋งอย่างที่คิด
เราไม่ได้แน่อย่างที่เคยเชื่อ
ทุกวันที่กลับถึงที่บ้าน เรารู้สึกปลอดภัย รู้สึกนี่คือที่ๆเราจะเป็นตัวเองได้จริง
ความสำคัญของบ้านในแง่มุมนี้เราไม่เคยมองเห็นเลย
การอยู่ข้างนอกมันก็เป็นอีกภาพนึง ถามว่าเป็นเราไหม? ก็เป็นนะ ไม่ได้เฟค เพียงแต่มีหลายด้าน
ไม่ใช่เป็นคนหลายบุคคลิกเราคงไม่เซียนขนาดนั้น เพียงแต่ แค่เลือกเปิดบางด้าน ในบางโอกาส
เมื่อก่อน ทำได้ไม่เก่งขนาดนี้ แต่พอทำงานรู้สึกว่า ดีขึ้นนะ
สองสามวันมานี้เจอญาติพี่น้อง ที่มาที่นี่มาทำธุระ มาพักผ่อน
เราก็รู้ว่าเปลี่ยนแปลงตัวเองไปมาก หลายๆ คนที่เคยเจอสมัยยังเป็นเด็ก มาเจอตอนนี้อาจจะจำไม่ได้
มีหลายคนบอกว่าสวยขึ้น
แรกๆ ก็ดีใจ (เพราะว่าเมื่อก่อน มันไม่ใช่อย่างนี้) แต่พอสักพักทำไมรู้สึกเฉยๆ
เราไม่ได้พราวด์ว่าสวยอยู่แล้ว แต่มันไม่ได้ใจเต้นอย่างที่ตอนแรกๆ ที่ได้ยิน
มันกลับรู้สึกประหลาด
กลายเป็นคิดว่า ถ้าเป็นเมื่อก่อน ที่มีคนมาบอกว่า เก่งจัง ฉลาด มันรู้สึกดีกว่านี้
และตอนนี้ก็ยังคิดอย่างนั้นอยู่
และกลับมาย้อนคิดอีกหน ถ้าอยากรู้สึกดี เพราะคำว่าเก่ง ก็ต้องทำตัวให้เก่ง
เก่งกว่าตัวเอง เก่งกว่าเมื่อก่อน
แค่คิดก็ยากนะ
การก้าวไปข้างหน้า เราว่ายาก เพราะทุกวันนี้เราไม่มั่นใจว่า ย่ำอยู่กับที่รึเปล่า?
หรือว่าเราน่ะก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆ กับโลกที่หมุนไป ในอัตราเร็วที่ช้ากว่า มันก็เลยเป็นการถอยหลัง?
ข้อเสียที่แก้ไม่หาย คิดมากอีกแล้ว
ไม่รู้เป็นยังไง รู้สึกว่าอยากเจอเพื่อนบางคน
คนที่เราใช้คำนี้ได้ โดยที่มั่นใจว่า อีกฝ่ายก็เรียกเราว่าเพื่อนเช่นกัน
ไม่ได้อยากปรับทุกข์ ไม่ได้อยากคุย แค่อยากเจอ อยากนั่งกินข้าว ไปเดินเที่ยวด้วยกัน
ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่รู้ว่ามีใครคนนึงที่ให้เราเป็นตัวเองได้ มันก็รู้สึกดีมากๆ แล้ว
หลังจากเรียนจบ มันคงเป็นก้าวแรกที่เดินออกจากสิ่งที่เราโตมา
กลัวไหมที่จะต้องเดินออกจากปีกของครอบครัวที่ปกป้อง
คำตอบคือไม่
ครอบครัวอาจจะปกป้องเราก็จริง แต่เราไม่รู้สึกอย่างนั้น
หลังจากเรียนจบ วันนี้เป็นวันแรก ที่รู้สึกอยากร้องไห้ยังไงก็ไม่รู้
