I ♥ JJ

เมื่อก่อนเราไม่เคยคิดว่าคำสองคำนี้จะใกล้กัน เพราะว่ามันต่างกันอยู่คนละขั้ว

แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

ด้วยความที่เป็นคนปากไว และหลงตัวเองว่าจะสามารถจัดการเรื่องทุกอย่างได้ เลยเซย์เยสรับงานมาหนึ่งชิ้น

จริงๆ แล้วงานนี้เริ่มปลายปี กับเพื่อนเราอีกคน แต่นี่โดนให้ทำเลยวันพุธนี้

มีตารางเวลาให้เข้าไปชัดเจน

เราเองก็ลืมที่จะคุยเรื่องค่าตอบแทน เพราะว่ามัวแต่กังวลยังไม่ได้เตรียมตัวเลย จะไหวรึเปล่า?

แล้วเวลาสองวันก็ทำให้ได้รู้ว่า เราประมาณตัวผิด คิดว่าเก่ง เจ๋ง แน่

แต่จริงๆแล้ว ไม่เลย เราไม่แน่พอที่จะสอน ให้ความรู้คนอื่นได้

วุฒิภาวะบางอย่างเรายังไม่สูงพอ (เท่าๆกับอายุ ที่ควรจะเป็น)

เราไม่มั่นใจ

เลยโทรไปบอกขอโทษ ปฏิเสธ และจะหาคนมาแทน แต่เขาไม่ยอม บอกว่าให้เรานี่ล่ะ ท่าจะเวิร์คที่สุดแล้ว

(ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีคนชมอย่างนี้คงดีใจ แต่วันนี้ไม่เลย)

แล้วเราก็เลยถามถึงเรื่องสัญญาว่า ต้องเซ็นต์อะไรรึเปล่า?

สุดท้าย ไม่มีสัญญา (อันนี้เริ่มสงสัย)

เลยถามถึงค่าตอบแทน

คำตอบที่ได้รับคือ ไม่มี งานนี้ขอให้มาช่วย

 

 

 

แล้วจะทำดีไหม?

ทำงานสัปดาห์ละ๔๕ชม. มีวันหยุดแค่สองวัน

เจียดมาทำการกุศล เก้าโมงถึงเที่ยง (แต่ต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อมาให้ทัน)

 

หรือว่าพอเราทำงาน เรากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปแล้ว?

เราไม่รู้ว่าปกติแล้ว คนที่เป็นTA จะได้รับค่าตอบแทนรึเปล่า?

ถ้าไม่ คงเป็นที่เราเห็นแก่ตัวเอง ที่คาดว่าจะได้

น้อยก็ไม่เป็นไร แต่ไม่ใช่แบบนี้

 

เรารู้สึกว่าเหมือนโดนเอาเปรียบ

รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม

ทั้งๆ ที่ตอนที่คุยเริ่มงานปลายปี มีค่าตอบแทน (เพื่อนเราคุย ไม่ใช่เรา แล้วมันก็ให้เราแบ่งวิชาคนละครึ่งกับมัน)

 

แต่ตอนนี้รู้สึกแย่ แย่มากๆ

กลายเป็นว่างานประจำ เรื่องโปรก็ยังไม่ผ่าน ต้องมาเจียดเวลาทำอย่างนี้อีก

 

เราคงเป็นคนเห็นแก่ตัวจริงๆ แต่ถ้าเจอเหตุการณ์อย่างนี้ เราไม่อยากทำแล้ว

 

ไม่อยากจริงๆ

 

แค่ลุ้นให้ผ่านโปรมันก็เครียดนะ ทั้งๆที่ใครหลายคนบอกอยู่แล้วว่าผ่าน เพราะถ้าเขาจะเอาออก ไม่รอจ่ายเงินเดือนหลายเดือนหรอก รู้ผลตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี การทำงานครั้งแรก งานที่แรก เราก็อยากทำให้ได้นานๆ 

 

กล้าบอกได้เต็มปากว่า เราอยากทำงานที่นี่

 

แล้วเราก็พยายามทุกวัน ทำให้มันดีที่สุด

 

 

 

หรือว่าถ้าเราไม่คิดมาก เรื่องค่าสอน คิดซะว่าเป็นการทำกุศล มันจะทำให้เรารู้สึก "เย็น" และ "นิ่ง" กว่านี้ได้รึเปล่า?